गगन नेहमीप्रमाणे सकाळी सहा वाजता उठला. तो लहानपणापासूनच अगदी शांत व शिस्तप्रिय होता. लवकर झोपणे, लवकर उठणे, सकाळी उठून व्यायाम करणे, जॉगिंग ला जाणे, सगळ्या गोष्टी जागच्या जागी ठेवणे या त्याच्या सवयी. तसेच सकाळी वृत्तपत्र वाचणे, बातम्या बघणे, पुस्तकं वाचणे, चित्रपट व क्रिकेट बघणे या त्याच्या आवडी. तो सकाळी जॉगिंग व व्यायाम करण्याच्या बेतानेच उठला. त्याने बघितलं प्रांजली शांत झोपलेली होती. नुकतंच त्यांचं लग्न झालं होतं. अजून त्यांच्या हातांवरील मेहंदीचा रंग सुद्धा उतरला नव्हता. ते दोघे काही दिवस त्याच्या आईवडिलांसोबत राहून कालच इकडे आले होते. गगन तिच्याकडे बघता-बघता भूतकाळात जाऊन पोहोचला. त्या दिवशी त्याच्या आईने त्याला प्रांजलीचा फोटो दाखवला होता. तो तिच्या फोटोकडे थोडा वेळ बघतच राहिला होता. त्याची लहान बहीण आलिया म्हणाली होती, "दादाला मुलगी पसंत आहे वाटतं!" त्यावर तो म्हणाला होता, "जा अभ्यास कर तू." त्याच्या आईला मुलगी पसंतच होती जणू. त्यामुळे त्या तिची खूप स्तुती करत होत्या. ...
मराठी चित्रपटसृष्टी जेव्हा वास्तव, इतिहास आणि प्रेरणादायी कथा पडद्यावर आणते, तेव्हा त्यातून केवळ मनोरंजनच नव्हे तर समाजालाही नवी दिशा मिळते. अशाच एका भव्य आणि बहुप्रतीक्षित चित्रपटाची चर्चा सध्या सर्वत्र सुरू आहे – 'खाशाबा' . दिग्दर्शक नागराज मंजुळे यांच्या या महत्त्वाकांक्षी चित्रपटाचा टीझर नुकताच प्रदर्शित झाला असून, त्याने प्रेक्षकांच्या मनात प्रचंड उत्सुकता निर्माण केली आहे. हा चित्रपट भारताचे पहिले वैयक्तिक ऑलिम्पिक पदक विजेते कुस्तीपटू खाशाबा दादासाहेब जाधव यांच्या प्रेरणादायी जीवनावर आधारित आहे. कोण होते खाशाबा जाधव? १९५२ मध्ये हेलसिंकी ऑलिम्पिकमध्ये कांस्यपदक जिंकून खाशाबा जाधव यांनी इतिहास घडवला. स्वतंत्र भारतासाठी वैयक्तिक ऑलिम्पिक पदक जिंकणारे ते पहिले खेळाडू ठरले. अत्यंत साध्या शेतकरी कुटुंबातून आलेल्या या महान खेळाडूने कठोर परिश्रम, चिकाटी आणि जिद्दीच्या जोरावर संपूर्ण देशाला अभिमान वाटावा असा पराक्रम केला. नागराज मंजुळे यांची दमदार पुनरागमन 'सैराट'सारखा इतिहास घडवणारे दिग्दर्शक नागराज मंजुळे पुन्हा एकदा मराठी सि...
शुभांगी घरासमोर रांगोळी काढत होती. तीनच महिने झाले होते तिचं लग्न होऊन. घरात कशाचीही कमी नव्हती. सर्व सुखसोयी उपलब्ध होत्या. घरात दोनच माणसं राहत होती. ती आणि तिचा पती. सासुसासरे गावाकडे दिरासोबत राहत होते. काम करण्यासाठी नोकरचाकर सुद्धा होते. फक्त कधीकधी तिला थोडं एकटं-एकटं वाटायचं; पण ती स्वतः ला कशाततरी रमवून घ्यायची. गेटच्या आवाजाने तिची नजर गेटकडे वळली. सविता होती. सविता त्यांच्या घरी धुणं-भांडी करायची. पण आज सविता एकटी आलेली नव्हती. तिच्यासोबत एक लहान मुलगा पण होता. त्याला बघून शुभांगीच्या चेहऱ्यावर हास्य फुललं. लहान मुलं कुणाला नाही आवडत? सविता म्हणाली, "माफ करा मॅडम. घरी कुणीच नव्हतं. याच्या मोठ्या भावाला घेऊन त्याचे वडील काही कामानिमित्त बाहेर गेले आहेत. त्यामुळं याला बरोबर आणलं. पण तुम्ही काळजी करू नका तो कशालाही हात लावणार नाही. तो चुपचाप एका जागी बसेल." शुभांगी म्हणाली, "अगं हो. ठीक आहे. काही हरकत नाही." शुभांगीने त्याचे गाल ओढले. हलकसं हसली. तोही थोडासा हसला. नंतर शुभांगीने त्याच्या डोक्यावर हात फिरवत त्याला त...
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा